Ertuğrul Özkök’ün açıklamaları, Türkiye’de uzun yıllardır süregelen “gazetecilik nedir?” tartışmasının merkezine dokunan bir yaklaşım sunuyor. Özellikle “iyi gazeteci muhalif olur” şeklinde özetlenen yaygın kanaati hedef alan Özkök, bu düşüncenin mesleğin doğasını daraltan ve gazeteciliği tek bir ideolojik çizgiye hapseden bir anlayış olduğunu dile getiriyor.
Özkök’e göre gazetecilik, doğası gereği sorgulayıcıdır; ancak bu sorgulama yalnızca iktidara karşı olmakla sınırlı değildir. Bir gazetecinin görevi, güç odaklarını denetlemek kadar, toplumda olup bitenleri doğru ve dengeli bir şekilde aktarmaktır. Bu noktada, muhalif olmayı bir “kalite ölçütü” haline getiren anlayışın yanlış olduğunu savunur. Çünkü bu bakış açısı, gazeteciliği bir tür siyasi pozisyon almaya indirger ve mesleğin temel ilkeleri olan tarafsızlık, doğruluk ve adalet gibi değerleri gölgede bırakır.
Kendi meslek hayatından örnekler veren Özkök, gençlik yıllarında daha ideolojik ve muhalif bir çizgide yer aldığını, ancak zaman içinde bu yaklaşımın tek başına yeterli olmadığını fark ettiğini ifade eder. Deneyim kazandıkça, olaylara daha geniş bir perspektiften bakmanın gerekliliğini gördüğünü ve bu nedenle bugün daha “merkezde” veya “iktidara yakın” olarak tanımlanabilecek bir konumda durduğunu belirtir. Bu değişimi bir çelişki değil, aksine mesleki olgunlaşmanın bir sonucu olarak değerlendirir.
Özkök’ün vurguladığı en önemli noktalardan biri, gazeteciliğin sadece eleştirmekten ibaret olmadığıdır. Ona göre, bir gazeteci yanlışları ortaya koymalı, hataları sorgulamalı; ancak aynı zamanda doğru yapılan işleri de teslim etmelidir. Bu yaklaşım, hem kamuoyunun doğru bilgilendirilmesi hem de toplumsal adalet duygusunun korunması açısından önemlidir. Sürekli eleştiren ama hiçbir olumlu gelişmeyi kabul etmeyen bir tutumun, zamanla inandırıcılığını yitireceğini savunur.
Bu bağlamda Özkök, Türkiye’de gerçekleştirilen bazı altyapı projeleri, kalkınma hamleleri ve çevre çalışmaları gibi konulara dikkat çeker. Bu tür somut gelişmelerin toplum tarafından doğrudan deneyimlendiğini ve tamamen yok sayılmasının gerçeklikle bağdaşmadığını ifade eder. İnsanların kullandığı yollar, köprüler veya hizmetler üzerinden bu gelişmeleri zaten gördüğünü, dolayısıyla bunları inkâr etmenin “kör bir muhaliflik” anlamına geleceğini dile getirir.
Ayrıca, toplumdaki kutuplaşmaya da değinen Özkök, farklı görüşlere sahip kesimlerin birbirini anlamadan yargıladığını ve bunun sağlıklı bir iletişimi engellediğini söyler. “Karşı mahalle” olarak tanımlanan grupların da kendi içinde değerli insanlar ve doğru işler barındırdığını, bu nedenle diyalog kurmanın önemini vurgular. Ona göre gazeteciler, bu diyalogun kurulmasında köprü görevi görmeli; ayrıştırıcı değil, birleştirici bir dil kullanmalıdır.
Özkök’ün yaklaşımında dikkat çeken bir diğer unsur ise “denge” kavramıdır. Ne tamamen iktidarı savunan, eleştiriden uzak bir duruşu doğru bulur ne de her koşulda karşı çıkan bir refleksi sağlıklı görür. İyi gazeteciliğin, bu iki uç arasında dengeli bir yerde durmakla mümkün olacağını savunur. Bu denge, hem eleştirel aklı korumayı hem de hakkaniyetli olmayı gerektirir.
Sonuç olarak Özkök, gazeteciliğin ideolojik kimlikler üzerinden değil, mesleki etik ve sorumluluklar üzerinden değerlendirilmesi gerektiğini savunur. Ona göre iyi gazeteci; gerektiğinde eleştiren, gerektiğinde takdir eden, gerçeği çarpıtmadan aktaran ve kamuoyuna karşı sorumluluğunu her şeyin üzerinde tutan kişidir. Bu bakış açısı, gazeteciliği dar bir siyasi çerçeveden çıkarıp daha kapsayıcı ve profesyonel bir zemine oturtmayı amaçlar.
