SEYHAN SOYLU SİSİ’DEN 50. ŞARKIDA TANRI’YA FELSEFİ BİR TUTANAK

şarkısında** insanın Tanrı, hayat, ölüm, kader, din, mezhep ve vicdan karşısındaki en zor sorularını müziğe taşıyor.

**“Tanrı’ya Tutanak”** adını taşıyan eser; bir inanç reddiyesi değil, cevap bulamayan insanın Tanrı’yla kurduğu samimi ve sarsıcı bir konuşma olarak dikkat çekiyor.

**Söz ve müziği Seyhan Soylu’ya ait olan şarkı**, tasavvufi “Hû”, “Yâ Hayy” ve “Yâ Hakk” seslenişleriyle başlıyor. Ardından insanın dünyaya gelişinden ölüm gerçeğine, umudun neden var olduğundan dinlerin neden birbirini inkâr ettiğine kadar uzanan geniş bir sorgulama alanı açılıyor.

Tevrat, Zebur, İncil ve Kur’an’ın adlarının birlikte anıldığı eserde; Musa, Davud, İsa ve Hz. Muhammed aynı ilahi kaynağın elçileri olarak selamlanıyor. “Aynı nefes, aynı Rahman, hepimiz O’ndanız ey insan” sözleriyle dinler, mezhepler ve kimlikler arasında birlik mesajı veriliyor.

Şarkının merkezinde yalnızca Tanrı’ya yöneltilen sorular bulunmuyor. İnsanların korkularına din, öfkelerine kutsallık ve yalnızlıklarına kader adını vermesi de sert bir dille sorgulanıyor.

Eserin ana düşüncesini şu sözler özetliyor:

> “Ben sana küsmedim.
> Beni sana anlatan
> bütün yanlış tercümelere kırıldım.”

## ŞARKININ SÖZLERİ

> Hû…
> Yâ Hayy…
> Hû…
> Yâ Hakk…
>
> Ey Tanrım…
>
> Ben sana inandığım için konuşmuyorum.
>
> Sustuğun hâlde,
>
> içimde hâlâ sana cevap veren
>
> bir boşluk olduğu için konuşuyorum.
>
> Doğmak…
>
> Bana sorulmuş bir soru değildi.
>
> Ama ölmek…
>
> Sanki cevabını ezberlemem istenen
>
> tek sınavdı.
>
> Hû… Hû… Allâh…
>
> Beni toprağa emanet etmeden önce,
>
> hangi sessizliğe imzamı attın?
>
> Madem sonumu
>
> en başından biliyordun,
>
> neden umut diye
>
> ölmeyen bir organ bıraktın içime?
>
> Ben cevabı değil,
>
> soruyu taşıyorum omuzlarımda.
>
> Ve her omuz,
>
> bir gün
>
> kendi haçına dönüşüyor.
>
> Hû… Hû… Hû Allâh…
>
> Sırat…
>
> Belki ateşin üstünde değildir.
>
> Belki hakikat,
>
> kendimize söylediğimiz
>
> son yalanın arasındadır.
>
> Allâh… Allâh… Birdir!
> Aynı candan geldik, birdir!
> Dört kitabın özü birdir!
> İlk nefes de O’ndan gelir…
> Son nefes de O’na döner…
>
> Haydi şimdi çek bir tekbir!
> Haydi şimdi çek bir tekbir!
>
> Tevrat… Zebur… İncil… Kur’an…
>
> Mûsâ…
> Dâvûd…
> Îsâ…
>
> Yâ Muhammed!
>
> Aynı nefes…
> Aynı Rahman…
> Hepimiz O’ndanız ey insan!
>
> Allâh… Allâh… Hû…
> Yâ Hayy… Yâ Hakk…
> Allâh… Allâh… Hû…
>
> Ey Tanrım…
>
> Ben sana küsmedim.
>
> Ben,
>
> beni sana anlatan
>
> bütün yanlış tercümelere kırıldım.
>
> Eğer hakikat sensen,
>
> neden sana giden yollar
>
> birbirini inkâr ediyor?
>
> Eğer sessizlik sensen…
>
> Neden en çok
>
> çığlık atanlar
>
> senden konuşuyor?
>
> Şeytanı taşladık…
>
> İçimizde ona
>
> oda hazırlayan kimdi?
>
> Dinler büyüdü…
>
> Mezhepler çoğaldı…
>
> İnsan küçüldü.
>
> Hakikat…
>
> Kalabalığa karışınca
>
> neden yetim kaldı?
>
> Öyleyse insan…
>
> Neden korkusuna din,
>
> öfkesine kutsallık,
>
> yalnızlığına kader diyor?
>
> Allâh… Allâh… Birdir!
> Aynı candan geldik, birdir!
> Dört kitabın özü birdir!
> İlk nefes de O’ndan gelir…
> Son nefes de O’na döner…
>
> Haydi şimdi çek bir tekbir!
> Haydi şimdi çek bir tekbir!
>
> Tevrat… Zebur… İncil… Kur’an…
>
> Mûsâ…
> Dâvûd…
> Îsâ…
>
> Yâ Muhammed!
>
> Aynı nefes…
> Aynı Rahman…
> Hepimiz O’ndanız ey insan!
>
> Lâ ilâhe illâllah…
>
> Belki cehennem,
>
> insanın
>
> kendinden kaçtığı
>
> her günün toplamıdır.
>
> Belki cennet…
>
> Vicdanına
>
> ilk kez
>
> yalan söylemeden
>
> uyuyabildiğin gecedir.
>
> Ve belki…
>
> En büyük mucize…
>
> Tanrı’nın konuşması değil…
>
> İnsanın…
>
> Nihayet…
>
> Susabilmesidir…
>
> Ey Tanrım…
>
> Sana hesap sormuyorum.
>
> Ben yalnızca…
>
> Beni,
>
> onu taşıyabilecek kadar
>
> insan bırak.
>
> Ve eğer…
>
> Bir gün…
>
> Bütün sorularım biterse…
>
> Bil ki…
>
> Seni bulduğum için değil…
>
> Kendimi kaybettiğim içindir…
>
> Yâ Hakk…
>
> Hû…
>
> Hû…
>
> Hû Allâh…
>
> Kalp atışı…
>
> Bum…
>
> Sessizlik…
>
> Bum…
>
> Sessizlik…
>
> Bum…
>
> Siyah.

## “İÇİMDE SANA CEVAP VEREN BİR BOŞLUK VAR”

Şarkı, klasik bir dua veya teslimiyet cümlesiyle değil, insanın içinde büyüyen boşluk üzerinden başlıyor:

> “Sustuğun hâlde,
> içimde hâlâ sana cevap veren
> bir boşluk olduğu için konuşuyorum.”

Bu dizelerde Tanrı’nın sessizliği ile insanın içindeki cevap arayışı karşı karşıya geliyor.

Anlatıcı, bütün sorularına açık bir karşılık alamasa da Tanrı’yla konuşmaktan vazgeçmiyor. İçindeki boşluk, yalnızca bir inanç eksikliği değil; insanın anlam arayışını devam ettiren manevi bir alan olarak kullanılıyor.

Şarkı, Tanrı’ya soru sormanın inançsızlık anlamına gelmediğini; bazen en derin inanç ilişkisinin insanın sorularını saklamadan dile getirmesiyle kurulabileceğini anlatıyor.

## “DOĞMAK BANA SORULMUŞ BİR SORU DEĞİLDİ”

Eserin varoluş sorgulaması şu sözlerle başlıyor:

> “Doğmak…
> Bana sorulmuş bir soru değildi.”

İnsan dünyaya gelmeyi seçmez. Nerede, hangi ailede ve hangi şartlarda doğacağına kendisi karar vermez.

Ancak doğumla başlayan hayatın bütün sorumluluğu insanın omuzlarına bırakılır.

Şarkı, insanın tercih etmeden başladığı bir yolculukta neden ölüm gerçeğine hazırlanmak zorunda olduğunu sorguluyor.

## “ÖLMEK, CEVABI EZBERLETİLEN TEK SINAV”

Ölüm, şarkıda insanın kaçamadığı son sınav olarak tanımlanıyor:

> “Ama ölmek…
> Sanki cevabını ezberlemem istenen
> tek sınavdı.”

İnsan hayat boyunca birçok soru sorabilir, farklı cevaplar bulabilir ve düşüncelerini değiştirebilir. Ancak ölümün varlığı değişmez.

Bu bölümde ölümden çok, insanın ölüm karşısında yaşadığı çaresizlik öne çıkıyor.

Şarkı, ölümün cevabını ezberlemekle onu gerçekten anlamak arasındaki farkı sorguluyor.

## “NEDEN UMUT DİYE ÖLMEYEN BİR ORGAN BIRAKTIN?”

Eserin en güçlü sorularından biri umut üzerinden kuruluyor:

> “Madem sonumu en başından biliyordun,
> neden umut diye
> ölmeyen bir organ bıraktın içime?”

Umut, insanın bedensel organlarından biri olmadığı hâlde şarkıda insanın içinde yaşayan ve ölmek bilmeyen bir varlık olarak anlatılıyor.

İnsan sonlu olduğunu bildiği hâlde sevmeye, plan yapmaya ve geleceğe inanmaya devam ediyor.

Seyhan Soylu bu dizelerde, hayatın geçiciliği ile umudun kalıcılığı arasındaki büyük çelişkiyi öne çıkarıyor.

## “BEN CEVABI DEĞİL, SORUYU TAŞIYORUM”

Şarkının anlatıcısı kesin cevaplara sahip olduğunu iddia etmiyor:

> “Ben cevabı değil,
> soruyu taşıyorum omuzlarımda.”

Bu ifade eserin bütün felsefi yapısını özetliyor.

Anlatıcı öğreten, hüküm veren veya kesin doğrular açıklayan bir konumda değil. Soru soran, anlamaya çalışan ve arayışını sürdüren bir insan olarak konuşuyor.

Omuzlarda taşınan soru zamanla ağırlaşıyor ve insanın kişisel yüküne dönüşüyor.

## “HER OMUZ BİR GÜN KENDİ HAÇINA DÖNÜŞÜR”

Eserde “haç” sözcüğü, insanın taşıdığı kişisel acıyı ve sorumluluğu simgeliyor:

> “Ve her omuz,
> bir gün kendi haçına dönüşüyor.”

Her insanın hayatında taşımak zorunda kaldığı bir yük, kayıp, pişmanlık veya cevaplanmamış soru bulunuyor.

Şarkı, inanç sembollerinden birini tek bir dinle sınırlamadan insanın evrensel acısını anlatan bir metafor olarak kullanıyor.

## “SIRAT BELKİ ATEŞİN ÜSTÜNDE DEĞİLDİR”

Sırat kavramı şarkıda insanın kendi gerçeğiyle yüzleşmesi üzerinden yorumlanıyor:

> “Sırat…
> Belki ateşin üstünde değildir.”

Eser, asıl sınavın ölümden sonra başlayacak bir yolculuktan önce insanın yaşarken yaptığı seçimlerde bulunabileceğini düşündürüyor.

Şarkıya göre insanın en zor geçidi, kendi vicdanıyla arasında kurduğu ince çizgi olabilir.

## “HAKİKAT, KENDİMİZE SÖYLEDİĞİMİZ SON YALANDADIR”

Şarkı, gerçeğin dışarıda değil insanın içinde aranması gerektiğini söylüyor:

> “Belki hakikat,
> kendimize söylediğimiz
> son yalanın arasındadır.”

İnsan başkalarına söylediği yalanlardan önce kendisine anlattığı hikâyelerle yüzleşmek zorundadır.

Kendi korkularını, öfkesini ve çıkarlarını haklı göstermek için kurduğu son yalan ortadan kalktığında gerçeğe yaklaşabilir.

Bu nedenle eserde hakikat, yalnızca dini metinlerde veya büyük sözlerde değil, insanın kendi iç hesaplaşmasında aranıyor.

## “DÖRT KİTABIN ÖZÜ BİRDİR”

Şarkının büyük koro bölümünde dinler arasında ortak bir kaynak bulunduğu düşüncesi vurgulanıyor:

> “Tevrat… Zebur… İncil… Kur’an…”

Ardından Musa, Davud, İsa ve Hz. Muhammed’in adları birlikte anılıyor.

Eser bu bölümde peygamberleri ve kutsal kitapları birbirinden ayıran bir dil yerine onları aynı ilahi yolculuğun parçaları olarak ele alıyor.

> “İlk nefes de O’ndan gelir,
> son nefes de O’na döner.”

Bu sözlerle bütün insanların aynı yaratılışın ve aynı sonun parçaları olduğu anlatılıyor.

## “AYNI NEFES, AYNI RAHMAN”

Eserin birlik mesajı şu sözlerle güçleniyor:

> “Aynı nefes…
> Aynı Rahman…
> Hepimiz O’ndanız ey insan!”

İnsanların dinleri, mezhepleri, dilleri ve yaşam biçimleri farklı olabilir. Ancak şarkıya göre hayatın kaynağı ve insanın özü aynıdır.

Bu bölüm, dinlerin ayrışma ve çatışma aracı hâline getirilmesine karşı güçlü bir kardeşlik çağrısı taşıyor.

## “BEN SANA KÜSMEDİM”

Şarkının ikinci büyük bölümünde anlatıcı Tanrı’yla ilişkisini açıklıyor:

> “Ey Tanrım…
> Ben sana küsmedim.”

Bu cümle, eserin bir inanç reddiyesi olmadığını açık biçimde ortaya koyuyor.

Anlatıcının kırgınlığı Tanrı’ya değil, Tanrı’yı insanlara yanlış, sert ve dışlayıcı biçimde anlatan yorumlara yöneliyor.

## “YANLIŞ TERCÜMELERE KIRILDIM”

Eserin en dikkat çekici sözlerinden biri şu şekilde kuruluyor:

> “Beni sana anlatan
> bütün yanlış tercümelere kırıldım.”

Buradaki “tercüme” yalnızca bir dilden başka bir dile yapılan çeviriyi ifade etmiyor.

Tanrı adına konuşan, dini kendi çıkarlarına göre yorumlayan ve insanlara korku üzerinden inanç anlatan bütün yaklaşımlar “yanlış tercümeler” olarak tanımlanıyor.

Anlatıcı, Tanrı ile insan arasına giren bu yorumların yarattığı kırgınlığı dile getiriyor.

## “SANA GİDEN YOLLAR NEDEN BİRBİRİNİ İNKÂR EDİYOR?”

Şarkı, farklı din ve mezhepler arasındaki çatışmayı şu soruyla ele alıyor:

> “Eğer hakikat sensen,
> neden sana giden yollar
> birbirini inkâr ediyor?”

Farklı inançların aynı hakikati aradığını söyleyen eser, bu yolların birbirini yok saymasını büyük bir çelişki olarak değerlendiriyor.

Şarkı, insanların Tanrı’ya ulaşmaya çalışırken neden birbirlerinden uzaklaştığını sorguluyor.

## “EN ÇOK ÇIĞLIK ATANLAR NEDEN SENDEN KONUŞUYOR?”

Anlatıcı, yüksek sesle yapılan dini söylemler ile gerçek manevi derinlik arasındaki farkı sorguluyor:

> “Eğer sessizlik sensen,
> neden en çok çığlık atanlar
> senden konuşuyor?”

Bu bölümde bağırmak, üstünlük kurmaya çalışan ve başkalarını susturan dini söylemlerin simgesi hâline geliyor.

Şarkı, hakikatin gürültüde değil; sakinlikte, vicdanda ve insanın kendi iç sessizliğinde bulunabileceğini düşündürüyor.

## “ŞEYTANI TAŞLADIK, İÇİMİZDE ONA ODA HAZIRLADIK”

Eserin en sert özeleştirilerinden biri şu dizelerde yer alıyor:

> “Şeytanı taşladık…
> İçimizde ona
> oda hazırlayan kimdi?”

İnsan dışarıdaki kötülüğü kolaylıkla suçlayabilir. Ancak kendi içinde büyüttüğü öfke, kibir, nefret ve çıkarla yüzleşmekte zorlanabilir.

Şarkı, dışarıya yöneltilen dini davranışların insanın iç dünyasında gerçek bir karşılığı bulunup bulunmadığını sorguluyor.

## “DİNLER BÜYÜDÜ, MEZHEPLER ÇOĞALDI, İNSAN KÜÇÜLDÜ”

Şarkının toplumsal eleştirisi üç kısa cümleyle ifade ediliyor:

> “Dinler büyüdü…
> Mezhepler çoğaldı…
> İnsan küçüldü.”

Kurumsal yapılar, yorumlar ve ayrımlar büyürken insan sevgisinin, merhametin ve vicdanın zayıfladığı anlatılıyor.

Eser, dinlerin büyüklüğünün insanın küçülmesine neden olmaması gerektiğini savunuyor.

İnancın gerçek değeri, insanı daha merhametli ve adil hâle getirip getirmediği üzerinden sorgulanıyor.

## “HAKİKAT NEDEN YETİM KALDI?”

Şarkıda hakikat, kalabalıklar içinde yalnız bırakılan bir çocuk gibi anlatılıyor:

> “Hakikat…
> Kalabalığa karışınca
> neden yetim kaldı?”

İnsanlar hakikat adına birçok söz söylemesine rağmen gerçek, bu seslerin arasında görünmez hâle gelebiliyor.

Şarkı, hakikatin sahiplenilmek yerine farklı grupların çıkarları doğrultusunda parçalanmasını eleştiriyor.

## “KORKUSUNA DİN, ÖFKESİNE KUTSALLIK”

Eser, insanın kendi duygularını kutsal kavramlarla gizlemesini sorguluyor:

> “Neden korkusuna din,
> öfkesine kutsallık,
> yalnızlığına kader diyor?”

Şarkıya göre insan bazen korkularını inanç, öfkesini kutsal mücadele ve yalnızlığını değişmez kader olarak tanımlayabilir.

Bu yaklaşım, kişinin kendi sorumluluğundan kaçmasına neden olabilir.

Eser, insanı inancın arkasına saklanmak yerine korkusu, öfkesi ve yalnızlığıyla dürüstçe yüzleşmeye çağırıyor.

## “CEHENNEM, İNSANIN KENDİNDEN KAÇTIĞI GÜNLER OLABİLİR”

Şarkının final bölümünde cehennem yeniden yorumlanıyor:

> “Belki cehennem,
> insanın kendinden kaçtığı
> her günün toplamıdır.”

Cehennem burada yalnızca ölümden sonraki bir ceza olarak değil, insanın kendisiyle yüzleşmeden geçirdiği hayat olarak ele alınıyor.

Kişinin vicdanından, korkularından ve sorumluluklarından kaçtığı her gün, iç dünyasında büyüyen bir cezaya dönüşüyor.

## “CENNET, VİCDANINA YALAN SÖYLEMEDEN UYUMAKTIR”

Cennet ise şu sözlerle tanımlanıyor:

> “Belki cennet…
> Vicdanına ilk kez
> yalan söylemeden
> uyuyabildiğin gecedir.”

Şarkıya göre huzurun temelinde insanın kendisiyle kurduğu dürüst ilişki bulunuyor.

Dışarıdan kazanılan güç, itibar veya başarı insanın vicdanı huzurlu değilse gerçek bir cennet yaratmıyor.

Cennet, insanın kendisine yalan söylemeden gözlerini kapatabildiği o sakin geceye dönüşüyor.

## “EN BÜYÜK MUCİZE İNSANIN SUSABİLMESİDİR”

Eserin en çarpıcı düşüncelerinden biri şu sözlerle ifade ediliyor:

> “En büyük mucize…
> Tanrı’nın konuşması değil…
> İnsanın nihayet susabilmesidir.”

Şarkı boyunca Tanrı’nın sessizliği sorgulanırken finalde insanın susmayı öğrenmesi gerektiği düşüncesine ulaşılıyor.

Bu sessizlik korkudan veya baskıdan doğan suskunluk değildir.

İnsanın hüküm vermeyi, bağırmayı, başkalarını küçümsemeyi ve Tanrı adına konuşmayı bıraktığı bilinçli bir sessizliktir.

## “BENİ ONU TAŞIYABİLECEK KADAR İNSAN BIRAK”

Anlatıcının Tanrı’dan istediği şey kesin cevaplar değil, insanlığını koruyabilmektir:

> “Beni,
> onu taşıyabilecek kadar
> insan bırak.”

Buradaki “onu”, hakikati, inancı, vicdanı veya insanın omuzlarındaki büyük soruyu temsil edebilir.

Şarkı, insanın kutsal olanı taşıyabilmesi için önce merhametini ve insanlığını koruması gerektiğini vurguluyor.

## “SORULARIM BİTERSE KENDİMİ KAYBETMİŞİMDİR”

Eserin son düşüncesi, sorgulamanın insan için taşıdığı önemi anlatıyor:

> “Bütün sorularım biterse…
> Bil ki seni bulduğum için değil,
> kendimi kaybettiğim içindir.”

Anlatıcı için soru sormak inanca karşı çıkmak değil, insan olarak varlığını sürdürmenin bir parçasıdır.

Soruların tamamen sona ermesi kesin bir hakikate ulaşmaktan çok düşünme ve arama yeteneğinin kaybolması anlamına geliyor.

## KLİPTE DÖRT KİTAP, AYNA VE SESSİZLİK BULUŞABİLİR

“Tanrı’ya Tutanak” için hazırlanacak klip, tamamen karanlık bir mekânda duyulan kalp atışlarıyla başlayabilir.

İlk görüntüde Seyhan Soylu, önünde boş sayfaların bulunduğu uzun bir masada oturabilir. Masanın üzerinde bir kalem, mühür ve kapalı bir dosya bulunabilir.

“Hangi sessizliğe imzamı attın?” sözlerinde sanatçı, boş bir tutanağın altına imza atmak üzereyken durabilir.

“Umut diye ölmeyen bir organ bıraktın içime” bölümünde karanlık sahnenin ortasında küçük bir ışık yanabilir.

“Dört kitabın özü birdir” nakaratında Tevrat, Zebur, İncil ve Kur’an isimleri ışıkla ayrı ayrı görünür hâle gelebilir. Kitapların fiziksel olarak birbirinin üzerine konulması yerine dört ayrı ışık yolunun aynı merkezde birleşmesi tercih edilebilir.

Musa, Davud, İsa ve Hz. Muhammed’in adları ekranda saygılı ve sade bir tipografiyle gösterilebilir; peygamberlerin fiziksel tasvirleri kullanılmamalıdır.

“Aynı nefes, aynı Rahman” bölümünde farklı yaşlardan, kültürlerden ve inançlardan insanların yalnızca yüzleri ve nefesleri gösterilebilir.

“Dinler büyüdü, mezhepler çoğaldı, insan küçüldü” sözlerinde büyük taş yapılar yükselirken ortadaki insan silueti giderek küçülebilir.

“Şeytanı taşladık” bölümünde kalabalığın dışarıya taş atması yerine her insanın aynadaki karanlık yansımasıyla yüzleşmesi gösterilebilir.

“Belki cehennem” bölümünde uzun ve karanlık bir koridorda kendisinden kaçan bir insan kullanılabilir.

“Belki cennet” sözlerinde aynı kişinin sakin bir odada gözlerini huzurla kapatması gösterilebilir.

Finalde koro uzaklaşırken bütün görüntüler siyaha dönebilir.

Ardından yalnızca kalp atışları duyulabilir:

> “Bum…
> Sessizlik…
> Bum…
> Sessizlik…
> Bum…”

Son kalp atışıyla ekran tamamen siyaha dönebilir ve yalnızca eserin adı görülebilir:

**“TANRI’YA TUTANAK”**

## SEYHAN SOYLU’DAN İNANÇ, VİCDAN VE İNSANLIK ÜZERİNE 50. ŞARKI

Seyhan Soylu Sisi’nin müzik yolculuğunun **50. şarkısı**, insanın Tanrı karşısındaki sorularını, dinler arasındaki ortak özü ve vicdanla yüzleşmenin önemini anlatıyor.

**Söz ve müziği Seyhan Soylu’ya ait olan “Tanrı’ya Tutanak”**, tasavvufi seslenişleri, dev koro bölümleri ve felsefi anlatımıyla sanatçının en kapsamlı eserlerinden biri olarak öne çıkıyor.

Şarkıda Tevrat, Zebur, İncil ve Kur’an’ın yanı sıra Musa, Davud, İsa ve Hz. Muhammed’in isimleri birlikte anılıyor.

“Dört kitabın özü birdir”, “Aynı nefes, aynı Rahman” ve “Hepimiz O’ndanız ey insan” sözleriyle dinler ve insanlar arasında birlik çağrısı yapılıyor.

Eser, Tanrı’ya yöneltilen sorular kadar insanların dini nasıl yorumladığını da sorguluyor.

“Dinler büyüdü, mezhepler çoğaldı, insan küçüldü” ve “Korkusuna din, öfkesine kutsallık, yalnızlığına kader diyor” sözleriyle inanç üzerinden kurulan ayrımlara ve çatışmalara eleştiri getiriliyor.

Şarkının finalinde cehennem insanın kendisinden kaçtığı günlere, cennet ise vicdanına yalan söylemeden uyuyabildiği geceye benzetiliyor.

Seyhan Soylu Sisi’nin **50. şarkısı**, Tanrı’dan kesin cevaplar isteyen bir hesaplaşmadan çok, insanın kendi vicdanıyla hazırladığı manevi bir tutanak niteliği taşıyor.

Eserin sonunda geriye bir hüküm değil; üç kalp atışı, derin bir sessizlik ve insanın kendisine yöneltmesi gereken sorular kalıyor.