Rodos’un bankları konuşabilseydi

Rodos’ta, hava kararmadan hemen önce, bankların birini bekliyormuş gibi göründüğü bir saat vardır. Işık binaların üzerinde yumuşar, denizin rengi usulca koyulaşır, hafif bir esinti tuz kokusunu getirir. Yoldan geçenler adımlarını yavaşlatır,  sanki onlar da günün bitişini biraz geciktirmek ister.

Biri durur, oturur. Yanına bir çanta bırakır, yorgun ellerini dinlendirir ve suya bakar.

Birkaç dakikalığına, hiçbir yere yetişmesi gerekmez.

Rodos’un bankları konuşabilseydi, aceleyle oturanları da kalkıp gitmekte zorlananları da hatırlardı. İki sevgilinin ilk sözlerini, bir vedanın sessizliğini, yıllarca gecikmiş bir özrü saklardı.

Deniz kıyısındaki bir bank, her zaman erkenden gelen bir delikanlıyı hatırlardı. Gömleğini düzeltir, saatine bakar, sonra tekneleri seyrediyormuş gibi yapardı. Genç kız yolun ucunda görünür görünmez, farkında olmadan hafifçe doğrulurdu.

“Çok bekledin mi?”

“Ben de yeni geldim.”

Oysa o gelene kadar üç teknenin limana yanaşmasını izlemişti bile.

Başlangıçta sıradan şeylerden konuşurlardı. İşten, bir filmden, sabah yaşanan komik bir olaydan. Aralarında, bankın tahtası üzerinde duran elleri, her akşamüstü birbirine biraz daha yaklaşırdı.

Sonunda bir gün parmakları buluştu. Genç kız gözlerini indirdi ve gülümsedi. Delikanlı onun elini usulca tuttu. Bir süre öylece kaldılar, suyun sesini dinleyerek.

Belki yıllar sonra yeniden geldiler. Saçları ağarmış, adımları yavaşlamıştı. Bir simidi paylaşır, çocuklarından ve ertesi gün yapacakları işlerden konuşurlardı.

“Üşüyor musun?” diye sorardı adam.

“Biraz.”

O da bir zamanlar yüzüne düşen saçlarını kenara çektiği özenle, hırkasını omuzlarına yerleştirirdi.

Bir başka bank, çocukluk yazlarımızdan bir şeyler saklardı. Islak bir havluyu, sandaletlerimizin içindeki kumu, annemizin soyduğu bir şeftaliyi.

“Gel de bir lokma ye,” diye seslenirdi.

Bizse onu hep orada bulacağımızdan emin, yeniden denize koşardık. Çantası ayaklarının dibinde, eşyalarımız yanında, gözleri üzerimizde…

Yıllar geçti. Ayrıldık, çalıştık, kendi çocuklarımız oldu. Bir yaz, bu kez küçücük bir eli tutarak aynı yere döndük.

“Senin yaşındayken buraya gelirdim.”

Çocuk dondurmasını yemeye devam etti. Bizse bankın ucundaki yere baktık, neredeyse annemizin sesini duymayı bekledik.

Sonra yanımızdaki küçük yüzü silmek için eğildik. Hiç düşünmeden, onun söyleyişiyle söyledik:

“Dikkat et, üstünü kirleteceksin.”

Sahilde bir yerde, bir bank da bir yaz vedasını hatırlardı. Birkaç gün önce tanışmış iki genç, şimdi omuzları birbirine değerek oturuyordu. Ertesi sabah biri gidecekti.

Küçük bir kâğıda adreslerini yazmışlardı. Birbirlerine mektup yazacaklarına söz verdiler. Sonra sustular; birbirlerinin yüzünü, denizin sesini, tahtada kalan sıcaklığı hafızalarına yerleştirmeye çalışarak.

“Beni hatırlayacak mısın?”

Cevap, bir kucaklaşmayla geldi.

Belki yeniden buluştular. Belki o küçük kâğıt, bir kitabın arasında katlanmış olarak kaldı. Ama uzaklarda bir yerde, “Rodos” adını duyduğunda aklına önce bir yüz gelen biri hâlâ vardır belki.

Eski Şehir’in surları yakınında, banklar daha alçak sesle konuşurdu.

Her pazar temiz bir gömlekle, elinde fırından aldığı küçük bir kese kâğıdıyla gelen yaşlı bir adamı hatırlardı. Hep aynı uca oturur, yanında yer bırakırdı.

Bir gün, yoldan geçen bir kadın oturup oturamayacağını sordu. Adam ceketini biraz topladı ve ona gülümsedi. Havadan, mahalleden, yürüyüşlerden konuştular.

“Eşimle buradan yürürdük,” dedi. “Her pazar.”

Her kedinin yanında nasıl durduğunu anlattı. Nasıl hep bir tanıdığa rastladığını, kısacık yürüyüşlerinin nasıl saatler sürdüğünü… Sonra kese kâğıdını açtı.

“Hâlâ iki tane alıyorum…”

Kadın biraz daha kaldı. Uzattığı kurabiyeyi aldı ve eşinin adını sordu.

Adam onun adını söyledi, ardından bir süre daha konuştu. Gülüşünden, birlikte yaptıkları bir geziden, eskiden kendisini kızdıran ama şimdi yeniden duyabilmek için neler vermeyeceği bir sözünden…

Kadın kalkarken adam, arkadaşlığı için teşekkür etti. O pazar, biraz daha kolay geçmişti.

Rodos’un bankları, en küçük anları da saklardı. Bir mandalinayı soyup yarısını yanındakine uzatan bir nineyi. Eskisi gibi yeniden gülen iki dostu. Sonunda oğluyla konuşacak cesareti bulan bir babayı.

Güneşten ve tuzdan boyaları dökülür. Tahtaları gıcırdar. Üzerlerine okul çantaları, valizler, çiçek demetleri ve yorgun eller bırakılmıştır. Bazıları yıllar sonra geri dönmüş, aynı yeri aramıştır.

Bir dahaki sefere bu banklardan birine oturduğunuzda, telefonunuzu cebinizde bırakın. Denizi, ayak seslerini, uzaktan gelen bir konuşmayı dinleyin.

Sevdiğiniz insan yanınızdaysa ona biraz daha yaklaşın. Uzun zamandır sormadığınız bir şeyi sorun. Eski bir yürüyüşünüzü hatırlayın. Sık sık aklınızdan geçirip de söylemeyi sonraya bıraktığınız o sevgi dolu sözü söyleyin.

Yanınızdaki yer boşsa, bırakın bir hatıra gelsin. Bir ses, bir gülümseme, sevdiğiniz bir alışkanlık… Belki komik bir şey hatırlar, gözleriniz dolarken gülümsersiniz. İkiniz de ilk kalkan olmak istemediğiniz için bir türlü söylenemeyen o “Gidelim mi?” sözünü…

Karşı kıyıda ışıklar yavaş yavaş yanacak. Bir tekne limana dönecek.

Rodos’un bankları konuşabilseydi, belki yalnızca şunu fısıldardı:

“Henüz kalkmayın. Biraz daha gün ışığınız var.”

Bırakın bir tekne daha geçsin.

Tuttuğunuz eli biraz daha tutun.

Vulis Lenakis